Koffiekransje

Gelukkig gaat vogels kijken prima zonder killer mindset. Zo is het Dutch Birding weekend geslaagd als het lukt om een fijn weekend met elkaar te hebben en ten minste één plusje op de Texel-lijst te krijgen, mocht zich die kans voordoen.

Het weekend begon zaterdagochtend met een uurtje zoeken naar een Bruine boszanger (Phylloscopus fuscatus) vlakbij ons verblijf. Dat had zo'n plusje kunnen zijn, maar die kreeg ik niet gevonden. Killer mindset of niet.

Een wandeling vanaf de Mokbaai naar het strand van de Hors bracht geen spannende soorten, maar wel een kleine man die het hele eind heen én terug zelf heeft gestapt. Toch een ruime drie kilometer. Trots. 

We waren Den Hoorn nog maar net uit, toen daar een Pestvogel (Bombycilla garrulus) werd gemeld. Altijd leuk én nieuw voor de Texel-lijst. Keren en weer terug. Vele lijsterachtigen later zat de vogel ineens weer in een boompje. Een boompje pal naast onze auto waar het thuisfront nog in zat met een slapende kleine man. Het wisselen ging net te traag en de zon stond net teveel tegen, waardoor het thuisfront de vogel miste. Het blijven fantastische vogels, die Pestvogels.

De rest van de dag werd gevuld met ijs en zwembad, een voor ons nieuwe invulling van een Dutch Birding weekend.

Zondagochtend begon met een uurtje in de tuintjes. Dat leverde werkelijk helemaal niets noemenswaardigs op. Dat zal ook aan het weer gelegen hebben, mede waardoor ik voor het eerst van mijn leven in een binnenspeeltuin eindigde. We leven nog en de kleine man had er werkelijk de tijd van z'n leven. Ook wat waard.

's Middags richting het bos, waar weer een Kleine bonte specht (Dryobates minor) zat. Daar kwam vanwege een Izabeltapuit (Oenanthe isabellina) een omweg bij. Vanwege de stromende regen kreeg ik niemand zo ver om mee te gaan, dus werd het een snel heen-en-weertje vanaf de parkeerplaats. Ik was nog niet halfweg of had al spijt van het niet dragen van fatsoenlijke kleding. Maar ach. Toen ik kwam waar ik moest zijn kon ik de vogel eerst niet vinden. Dat duurde gelukkig niet heel lang en na er voldoende aan gezien te hebben voor een zekere determinatie - met name het staartpatroon - weer snel terug naar de auto. Niet alleen vanwege de regen, maar we waren natuurlijk onderweg naar het bos en er zaten twee mensen te wachten.

De Kleine bonte specht hebben we al vaker geprobeerd op Texel, op deze plek trouwens, maar lukte nooit. Een mogelijk plusje dus. Ook nu begon het weinig veelbelovend, maar al paddenstoelenzoekend liep de kleine man ook nu weer het hele eind zelf. Trots. Uiteindelijk zag ik de vogel per toeval maar onmiskenbaar het kijkerbeeld in vliegen om hem nog even op een kwijnende eik te zien voordat hij weer onvindbaar werd. Hoeveel geluk kan een mens hebben. Is voor de zoveelste keer zoeken op (bijna) dezelfde plek een voorbeeld van een Killer mindset of 'gewoon een beetje dom'? 

Maandagochtend vroeg was de Slufter nog heerlijk rustig, zodat je ook werkelijk kan genieten. Ook nu stapte de kleine man vrolijk het hele stuk zelf en we waren in no time bij de Strandleeuweriken (Eremophila alpestris) die het thuisfront meteen oppikte. Na een korte stop bij De Petten was het tijd om naar huis te gaan. Maar niet, zo overtuigde pappa de rest van de auto, voordat een kleine omweg via Den Haag het mogelijk maakte om óók een graantje mee te pikken van de invasie van Notenkrakers (Nucifraga caryocatactes). Het was nog steeds niet gelukt er zelf een te vinden. Hoewel het ooit een jaarlijkse tuinsoort voor mij was én er in Nederland ooit een op onze toenmalige auto zat, zijn het te mooie vogels om te negeren. Een te mooie herinnering aan Finland ook. Het was maar een kleine omweg... .

Het bleek een mooi park in Den Haag. Maar toen ik op de plek aankwam leek het wel een bejaardensoos. Verschrikkelijk. Allemaal keuvelende ouderen. Luidruchtig. De vogel was blijkbaar net opgevlogen en de adrenaline moest eruit of zoiets. Ook nu zaten het thuisfront en de kleine man nog in de auto. De kleine man wilde niet mee. Die was net wakker en dat is niet zijn favoriete staat van zijn. Dus ik ervoer wel enige haast en al die mensen, vooral hun geluid, zaten in de weg. 

Na een kwartiertje zoeken zag ik de vogel even zitten. Achter de rug van de keuvelende menigte, die voor zover ze al opkeken, dat de andere kant op deden. Ik zag dat één ander iemand hem ook zag en ik besloot het erbij te laten. Het was nog steeds een héél mooie vogel en heel erg leuk om nog een keer in Nederland te zien. Het was zeker de moeite van de omweg, al hadden we de strafdrukte - waardoor de kleine omweg uiteindelijk best heel lang duurde - wat mij betreft niet per se verdient. Misplaatste Killer mindset? Overigens bleek de vogel de dag erna vertrokken.

Omdat ik tot nu toe nog van geen enkele vogel een foto had - niet de Pestvogel, niet de Izabeltapuit, niet de Kleine bonte specht én niet de Notenkraker - omdat ik daar óf geen plek voor had, óf verwachte de kleine man nog te moeten tillen, óf omdat de camera simpelweg onder alle andere bagage terecht was gekomen én omdat het zo druk was geweest in Den Haag wilde ik nóg een keer naar een Notenkraker. Het werd Stellendam, relatief dichtbij. Ook daar was het druk, maar rustig in vergelijking met Den Haag en hier was tenminste iedereen stil. Weliswaar druk met fotograferen en het daarbij blijkbaar horende rondsluipen, maar rustig. Het leek in ieder geval al meer op vogels kijken dat op dagbesteding.

Bij aankomst was de vogel meteen in beeld en toen de vogel kort daarna ging foerageren bleek ik toevallig goed te zitten. Door een gaatje in de struiken dat precies groot genoeg was om de vogel in te passen, kon ik wat mij betreft mooie foto's maken. Al snel daarna hield ik het voor gezien, want ik was direct weer omsingeld. 

Allebei de Notenkrakers brachten mij even terug naar Finland. Maar zoals we ze daar hebben gezien, zo wordt het hier niet. Tot tien bij elkaar, waar je dan alleen naar staat te kijken. Ik blijf het missen, die rust, die ruimte.