Ik zou kunnen beginnen met een tegeltje: 'Life is what happens to us while we are making other plans'. Ergens is dat ook de essentie van twitchen. Het mag eigenlijk altijd als je andere dingen van plan was. Zeker als je niet met pensioen bent, niet als ZZP'er werkt, niet werkeloos bent et cetera. En dan heb ik nog een heel flexibele baan waar het niet belangrijk is hoe je levert, maar dát je levert conform afspraak.
Maar het kwam dus niet uit, de Bairds strandloper (Calidris bairdii) die op 07 augustus werd ontdekt in Ezumakeeg. De zeventiende alweer, maar ik had met de soort nog geen geluk gehad. Ook niet in het topjaar 2016. Toen kon ik ook nergens goed bijkomen.
Dat het deze keer niet uitkwam, heeft ook met Ezumakeeg te maken. Vanuit Breda is dat niet in de buurt. Enkele reis drie uur. Je doet het er niet even tussendoor. De dag erna had gekund, maar vanwege andere afspraken wachtte ik bericht af dat nooit kwam. Gemist, dacht ik.
Maar de tiende, drie dagen later, werd vogel weer op dezelfde plek gemeld. Dwingende zakelijke afspraken zaten in de weg. De vogel werd de hele dag gezien, dus ik gokte op de elfde. Ik maakte de agenda zo leeg mogelijk, maar omdat de werkdruk meer dan groot is deze tijden, wachtte ik ook nu bericht af. Had ik niet moeten doen. Tegen halfvier werd de vogel gevonden. Te ver weg.
De twaalfde werd de vogel pas tegen halfzeven gevonden. Tegen de tijd dat ik er zou zijn, is het donker. De dertiende, veertiende en vijftiende ging het precies hetzelfde: eerste waarneming tegen donker of laat in de middag. Steeds maar kort aanwezig. Daarna onvindbaar. Alle dagen dwingende afspraken. Inmiddels leek de vogel ook wat onbestendig, was lange tijd afwezig om zomaar ineens weer op te duiken. Dan doe je het dus niet even tussendoor. Ezumakeeg is dan echt te ver.
Ik maakte plannen om het de zestiende te proberen. Tegen de avond. Geheel tegen de verwachting in kwam het bericht echter al rond tien uur in de ochtend. Met hulp van het thuisfront zat ik binnen luttele minuten in de auto. Na een ruim uur onderweg het bericht dat de vogel alweer was opgevlogen... . Alleen in de auto is er wat ruimte voor frustratie.
Toch doorrijden. De laatste keer dat ik dat niet deed, herinnerde ik mij nog. De keer daarvoor overigens ook. En ik had inmiddels begrepen dat ik vlakbij een voor zover ik kan overzien buiten Nederland niet erkende variant van Dichte muggenrochis (Gymandenia densiflora) kon zien. In tegenstelling tot planten in Limburg die wat betreft habitus en kenmerken prima voldoen, worden deze desondanks en merkwaardig genoeg wél overeind gehouden door de validatoren van een zekere website. Iemands stokpaardje, waar er daar zeker bij Orchidaceae wel meer van zijn. Er zal een reden zijn dat de persoon onder een pseudoniem werkt. Maar vanzelfsprekend was ik nieuwsgierig.
Bovendien is het in Ezumakeeg prima vogels kijken. Dus ook bij node gebrek aan Bairds strandloper kon dit een prima tocht worden.
En leuk vogels kijken was het! Veel verschillende strandlopers om mee te oefenen, Visarend (Pandion haliaetus), Reuzenstern (Hydroprogne caspia), Grauwe franjepoot (Phalaropus lobatus). Allemaal soorten die ik tijdens een gemiddelde dag écht niet tegenkom. Maar veel steltlopers zaten achterin het gebied. Ver weg en ver achter de hittetrillingen. Daar was niets met zekerheid van te maken. Het was leuk kijken, met veel kundige mensen. Maar langzaam werden die vervangen door luidruchtige mensen. Zo pikte ik ongewild op dat vlakbij de haven van Lauwersoog een Gewone dolfijn (Delphinus delphis) zwom. Al twee maanden, blijkbaar, maar zoogdieren pluis ik niet uit. Wel leuk. Uiteraard verborgen op waarneming.nl, maar het voordeel van luidruchtige mensen is dat je er na een tijdje wel achter komt.
Als ik er toch ben... .
Bairds strandloper (Calidris bairdii), Ezumakeeg Noord, 16 augustus 2026
Na een paar uur staan was de conclusie dat er weinig beweging in de vogels zat. Dat ging wel nodig zijn, was mijn inschatting. Tijd voor ander behang. De orchideeën waren zo gevonden. Oké, ze bloeien later dan de Limburgse exemplaren en dat past wel bij de soort, maar er is volgens de literatuur écht overlap mogelijk. Op zichzelf is dat dus geen sterk kenmerk. De breedte van de bladeren past - dit droge jaar - niet goed op de soort. De planten zijn - dit droge jaar - erg klein. Kortom: Ik twijfel nog steeds. Maar dat ligt vast aan mij.
Op naar de dolfijn. Op de dijk aangekomen was letterlijk het eerste wat ik zag een springende dolfijn. Groter contrast met de Bairds strandloper was bijna niet denkbaar. En erg leuk!
Het was inmiddels halfvier. Het kon in Ezumakeeg zomaar gaan gebeuren. Tijd om terug te gaan. Het was er rustig. Lekker. Maar er waren ook minder vogels... . Ik ging de kleine man geen welterustenkus meer geven.
Na ongeveer een uur ging alles de lucht in. Vanwege een Koekoek (Cuculus canorus)? Althans, ik kon niets anders ontwaren en enkele steltlopers gingen nadrukkelijk in de aanval. Maar er was dus reuring en ook binnen bereik voor een zekere determinatie verschenen steeds weer wat andere steltlopers.
Na een klein half uur hoorde ik van links 'Ik geloof dat ik naar de Bairds sta te kijken'. Stress. Kijken, zoeken, halve aanwijzingen. En toen...BAM...Bairds midden in de telescoop. Meteen duidelijk. Geen twijfel. Opvallend anders en de belangrijkste kenmerken te zien. Mooie subtiele vogel om te zien en echt opvallend anders, ook - zo leek - in gedrag. Ik heb de vogel geen rechte lijn zien lopen. In alle opwinding vergat ik dat ik de digiscope adapter niet in mijn fototas had, maar in mijn scopepack. Dus terwijl het benodigde gereedschap voor mijn neus hing, maakte ik old school National Geographic waardige filmpjes met de hand door de telescoop. Het kan verkeren, maar past wel bij mij. Vastleggen is niet per se mijn sterke punt.
Ik had de neiging om meteen naar huis te gaan, want welterustenkus. Maar ik hoorde de stem van het thuisfront in mijn hoofd en bleef kijken, net zolang tot de vogel weer zover weg zat dat hij eigenlijk veel minder goed herkenbaar was.
Heeft hij er de hele dag gezeten? Achterin het gebied tussen al die steltlopers, onherkenbaar achter de hittetrilling? Die gedachte dringt zich steeds nadrukkelijker aan mij op. Geeft ook niet. Met een wat we noemen 'Friese muggenorchis', een dolfijn, leuke uren vogels kijken én de zo vurig gewenste Bairds strandloper was het een topdag.
En het mooiste: bij thuiskomst was de kleine man nog nét wakker en wilde wel een welterustenkus.
Maak jouw eigen website met JouwWeb