Omweg

Zoals gebruikelijk reden we huiswaarts tegen de tijd dat de kleine man zou moeten gaan slapen. Uit een soort van masochisme volg ik altijd de berichten. Zo kwam het dat ik wist dat de vogel nog steeds gezien werd tegen die tijd. Steady tp heet dat. We besloten het tóch te gaan proberen. Na een onverwachte plaspauze op de vluchtstrook van de ring van Antwerpen waren we nog maar 15 minuten van de Wevers Inlaag verwijderd toen het thuisfront het bericht las: 'Opgevlogen in zuidelijke richting.' Auw.

Enige verstandige besluit is dan je verlies nemen en met kleuter en thuisfront huiswaarts rijden. Twintig minuten later kwam het bericht dat de vogel gewoon nog ter plaatse was (en waarschijnlijk nooit echt weg geweest...). We waren nu dichter bij huis dan bij de vogel. Enige rationele besluit is doorrijden naar huis. Maar last had ik er wel van. Ik zette in op de volgende dag. Waarom zou hij weg zijn? De volgende dag werd de vogel niet meer gevonden.

Ergens deed het mij meer dan mij lief was.

Begin juli was ik met collega's een zaterdag op zoek naar Gladde slang (Coronella austriaca) in een van onze meest zuidelijke gebieden. En ja hoor: Grote kanoet - De Bol (Texel). En weer kon ik niet weg. Althans, niet op een tijd dat ik nog zinvol op Texel kon komen. En de dag erna ook niet, vanwege de verjaardag van mijn neefje. En de dag daarna óók niet vanwege dwingende zakelijke afspraken. En de drie dagen daarna ook niet, vanwege veldwerk. 'Grote kanoet en ik...', dacht ik nog verzuchtend.

Grote kanoet (Calidris tenuirostris), 05 juli 2026, Texel - De Bol. Foto: Dirk Vogt. 

En de vogel bleef maar gezien worden. Hoe ging ik hier uit komen? Ik zag géén oplossing en probeerde aan het idee te wennen. Maar de eerste dag veldwerk viel heel erg mee. Tegen halftwee waren we helemaal klaar. Ik belde het thuisfront: 'Ik kom nog even thuis werken. Ben ik mooi op tijd voor de kleine man.' De reactie: 'Waarom ga je niet naar Texel?'

Omdenken.

Niets van wat ik toegezegd had ging dan gebeuren. En ik was eigenlijk net begonnen met naar huis rijden. De verkeerde kant op dus. En met een afgesloten A27 en A20 werd dat dus een serieuze omweg. Niettemin zou ik tegen 16.34 bij de boot aankomen. Dat is weliswaar vier minuten te laat (de boot vertrekt om 16.30), maar ik had nog bijna drie uur (!) om daar wat aan te doen. 

Ik had niets voorbereid. Was ik er wel met het goede getij? Werd de vogel überhaupt nog gezien? Geen fotospullen. 'Reserveoptiek' (wat een luxe eigenlijk). Geen eten of drinken meer.

Ik ging rijden. We gingen het wel zien. Het was druk. Verschrikkelijk. Het is toch gewoon dinsdagmiddag? Ik kreeg er maar geen minuten af. Tegen de tijd dat ik de N9 bereikte, was de aankomsttijd 16.28. Wat het is met de N9 weet ik niet, maar mensen rijden daar héél graag 60 in plaats van 80 en inhalen is, welja, best een dom idee. Nagels bijten dus. Heel blij met onze rittenkaart met kentekenherkenning waardoor bij de poortjes géén tijd verloren ging, sloot ik aan in de rij voor de boot van 16.30! Eerste horde genomen!

Nu de rest nog. Snel wat vet naar binnen duwen op de boot om er weer even tegen te kunnen. Tegen 17.00 was ik op de juiste plek. De molen bij De Bol. Ik schrok van de aantallen steltlopers. Dat werd zoeken. In mijn eentje. De 'straf' voor de waaier.

Ik startte met de locatie van de laatste waarneming van bijna een uur geleden. Adrenaline maakt het moeilijk om rustig te kijken, dus ik had een tweede scan nodig maar toen was het ook 'meteen' raak. De vogel viel eigenlijk best op met het op afstand bijna zwart-witte verenkleed. Een heel mooi getekende vogel, wat mij betreft. Bijna alle kenmerken waren goed te zien. Met de bruine veertjes op de rug had ik moeite gezien de afstand.

Ontlading. Heerlijk. Heerlijk avontuur ook. Goed gegokt. Voor een plan dat er niet was geweest, ging het prima volgens plan. Niet meer op gehoopt, wel gekregen! Feestje.