Zo gebeurt er niks, zo kan het niet op. Niks is trouwens betrekkelijk. Totdat mijn eerst kans op een nieuwe soort voor de Nederlandse lijst zich voordeed in 2026, was er natuurlijk voldoende te beleven. Maar de Kleine zwartkop (Curruca melanocephala) was wat betreft twitchen (van vogels) de eerste echte opwinding van het jaar. Minder dan een week later dook er een Grijze junco (Junco hyemalis) op. In Schiedam. In een woonwijk.
Grijze junco (Junco hyemalis), 07-02-2015, Beijum
Het thuisfront was wat verrast toen bleek dat ik de vogel wel wilde zien. Ik had er toch al een? Klopt. In het onvolprezen Groningse Beijum. In 2015, om precies te zijn. Elf jaar geleden inmiddels. Het is nu eenmaal niet een vogel waar je over struikelt of die per definitie makkelijk twitchbaar is áls er een opduikt. Het was dus een kans om een hapaxje weg te werken.
Zo gezegd, zo gedaan. De wijk waar ik in terecht kwam deed mij de moed in de schoenen zinken. De kleine, bijna rug aan rug gelegen tuinen waren omheind met manshoge schuttingen van verschillend ontwerp. Eindresultaat was hetzelfde: géén overzicht. Voor al het overige was de omgeving vooral heel erg versteend. Daar had de vogel dus niets te zoeken. In de tuinen wel. Het helpt om te weten dat Grijze junco graag op de grond foerageert. Het moest dus op het dak gebeuren. Zoveel bleek ook wel uit de veelheid aan foto's van de vogel op een dak. En daar waren dan weer wel heel veel meters van, die door de krappe straatjes moeilijk te overzien waren. Toch heel even dat moment: wát doe ik híer? Waarom sta ik niet op de Bleeke heide steltlopers te kijken? De steltlopers zijn er morgen ook nog, de Grijze junco misschien niet. Oh ja.
Ik besloot zo te gaan staan dat ik twee keer anderhalve rij daken en wat struikjes kon overzien. Op een speeltoestel, voor wat meer overzicht. Het wachten had heel zwaar kunnen worden, vanwege twee wat oudere mensen die hier toch echt een kans in zagen op aanspraak. Gelukkig liepen ze mij voorbij. Zo af en toe was er wat opwinding om weinig, maar op een bepaald moment verzamelden zich mensen in het steegje waar ik op keek. Terwijl ik naar de daken staarde, was de junco blijkbaar onder de schutting vandaan gekomen, het paadje overgestoken, om in de tegenoverliggende tuin weer onder de schutting te verdwijnen. Kans gemist.
Na enige tijd klimt er iemand op een schutting. Je ziet de berichten op Facebook alweer voor je. Wáár is dat nu voor nodig?!? Ik begrijp dat niet. Terwijl ik met die gedachten bezig was, begon er iemand in mijn ooghoek te rennen. Mee rennen is dan de enige keuze. En de goede keuze, want de vogel bleek uit de tuin, over de garage gevlogen te zijn om onder een auto vandaan opgeschrikt te worden door een passerende vogelaar en zat nu open en bloot op het dak.
Ik maakte eerst de foto die iedereen maakte en al had - al is die mogelijk beter dan de foto die ik in 2015 maakte - en bekeek de vogel toen zo goed mogelijk. Het was voor mij ook nog een nieuw kleed. En het zijn echt leuke beestjes om te zien. Ik denk door de combinatie van dat priemende, iets guitige oogje en dat roze snaveltje.
Grijze junco (Junco hyemalis), 27-04-2026, Schiedam
Het duurde allemaal niet overdreven lang, ook nu niet, maar ik besloot dat ik genoeg had van de stenen en de benauwende schuttingen. Tijd om de kleine man en het thuisfront weer op te zoeken!
Maak jouw eigen website met JouwWeb